Sa gitna ng naglalakihang mga gusali at kumukititap na ilaw ng lungsod na hindi natutulog, may isang lalaking nagmamay-ari ng lahat ng karangyaan ngunit salat sa pinakaimportante sa lahat—ang kapayapaan ng isip at sapat na pahinga. Si Julian Reed, isang 38-anyos na bilyonaryo at matagumpay na executive, ay limang taon nang nakikipagbuno sa malalang insomnia [00:51]. Sa kabila ng kanyang Egyptian cotton sheets na mas mahal pa sa upa ng karaniwang tao, gabi-gabi siyang nakatitig sa dilim, naghihintay ng antok na hindi dumarating. Ang kanyang kwento ay hindi lamang tungkol sa kawalan ng tulog, kundi tungkol sa pader na itinayo niya sa paligid ng kanyang puso sa loob ng halos apat na dekada.

Si Julian ay isang virgin. Hindi dahil sa relihiyon o kawalan ng pagkakataon, kundi dahil sa matinding takot sa “vulnerability” o ang pagpapakita ng tunay na kahinaan sa ibang tao [01:54]. Lumaki siya sa isang pamilya kung saan ang pagmamahal ay itinuturing na “transactional”—isang gantimpala para sa tagumpay at hindi ibinibigay nang kusa. Ang kanyang ina ay isang malamig na corporate lawyer, at ang kanyang ama ay isang investment banker na sinusukat ang lahat base sa return on investment [02:19]. Dahil dito, natutunan ni Julian na ang emosyon ay isang kahinaan na dapat iwasan.

Sa gitna ng kanyang desperasyon at pagod na hindi na kayang lunasan ng mga doktor, isang gabi ay nagdesisyon si Julian na gawin ang isang bagay na higit na nakakatakot kaysa sa anumang business deal: nag-hire siya ng isang companionship service. Dito niya nakilala si Emma Clark, isang 32-anyos na dating social worker na nagbibigay ng emosyonal na koneksyon sa halip na pisikal na serbisyo [04:41]. Sa kanilang unang pagkikita sa penthouse ni Julian, hindi seduksyon ang dala ni Emma kundi isang payak na presensya at malalim na pang-unawa.

Sa halip na ang inaasahang awkward na gabi, nauwi ang kanilang pagkikita sa isang tapat na usapan. Napansin ni Emma ang matinding pagod sa mga mata ni Julian—isang bagay na kahit ang mga executive at assistant ni Julian ay napapansin ngunit hindi alam kung paano tutulungan [09:12]. Sa gitna ng kanilang pag-uusap, binitawan ni Emma ang mga salitang tumagos sa depensa ni Julian: “You are not broken, Julian. You are defended” [12:08]. Ipinaliwanag niya na ang trauma ay hindi lamang tungkol sa masasamang pangyayari, kundi maaari ring magmula sa kawalan ng kailangang atensyon at koneksyon noong bata pa.

Ang gabing iyon ay nagtapos sa isang hindi inaasahang paraan. Hiniling ni Emma na magtabi silang mahiga—hindi para sa anumang pisikal na gawain, kundi upang bigyan ang katawan ni Julian ng permiso na mag-relax sa piling ng ibang tao [13:24]. Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, nakatulog nang mahimbing si Julian. Ang kanyang katawan, na laging nasa “survival mode,” ay sa wakas ay naramdamang ligtas siya [19:53].

Kinabukasan, isang sorpresa ang naghintay kay Julian. Sa halip na tanggapin ang bayad, ibinalik ito ni Emma [20:47]. Para kay Emma, ang nangyari sa pagitan nila ay hindi na isang trabaho kundi isang tunay na koneksyon. Ang pagtitiwala ni Julian na makatulog sa kanyang piling ay isang pribilehiyo na hindi matatawaran ng salapi. Ito ang naging mitsa ng isang mas malalim na relasyon. Sa susunod na mga buwan, nagsimula silang magkita bilang mga ordinaryong tao—sa mga coffee shop, museo, at bookstore [23:52].

Gayunpaman, hindi naging madali ang kanilang biyahe. Ang labas na mundo ay naging malupit sa kanila. Ang board of directors ni Julian at ang kanyang mga investor ay nagsimulang mag-alinlangan sa kanyang “judgment” dahil sa background ni Emma [26:26]. May mga banta pa na babawiin ang pondo ng kumpanya. Ngunit sa pagkakataong ito, hindi umatras si Julian. Ipinakita niya na dahil sa kanyang relasyon kay Emma, mas naging malinaw ang kanyang pag-iisip at mas naging mahusay siyang pinuno dahil sa wakas ay nakakatulog na siya at nakakaramdam ng tunay na kaligayahan [27:59].

Maging si Emma ay hinarap ang sariling mga multo. Ang kanyang dating asawa ay nagpadala ng mga mensaheng puno ng panghuhusga, sinasabing hindi siya magiging sapat para sa isang bilyonaryong tulad ni Julian [27:02]. Ngunit sa piling ng isa’t isa, natagpuan nila ang lakas na huwag makinig sa dikta ng iba. Iniwan ni Emma ang kanyang trabaho bilang companion at bumalik sa pag-aaral para sa kanyang master’s degree sa counseling upang makatulong sa iba sa bagong paraan [28:41].

Ang pisikal na intimasiya ay dumating nang dahan-dahan at puno ng pag-iingat. Anim na buwan matapos ang kanilang unang pagkikita, nangyari ang kanilang unang seryosong pagtatalik sa maliit na apartment ni Emma [28:55]. Ito ay hindi naging perpekto; ito ay puno ng kaba, pag-aalinlangan, ngunit higit sa lahat, ito ay naging makabuluhan. Umiyak si Julian pagkatapos, hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa matinding pakiramdam na sa wakas ay may nakakita sa kanya nang buo at tinanggap siya [29:33].

Sa paglipas ng dalawang taon, napatunayan nina Julian at Emma na ang pundasyon ng isang matatag na relasyon ay hindi ang perpektong simula, kundi ang katapatan sa isa’t isa. Natutunan ni Julian sa pamamagitan ng therapy na ang kanyang tunay na problema ay hindi ang pagiging virgin, kundi ang takot na ma-reject kapag ipinakita niya ang kanyang tunay na sarili [30:15]. Si Emma naman ay natutunang hindi niya kailangang paliitin ang sarili para maging sapat sa ibang tao [30:30].

Ngayon, nakatayo silang dalawa sa balkonahe ng penthouse ni Julian, hindi na bilang mag-aamo kundi bilang magkatuwang sa buhay. Para kay Julian, ang pag-hire kay Emma ang pinakamatapang na desisyong ginawa niya—dahil doon niya natutunan ang pagkakaiba ng pagiging “broken” at pagiging “defended” [31:36]. Ang insomnia ay matagal nang nawala, pinalitan ng payapang pagtulog sa gabi dahil alam niyang may taong mananatili sa kanyang tabi, hindi dahil sa pera, kundi dahil sa tunay na pag-ibig. Sa huli, hindi lamang isang gabi ang binili ni Julian; natutunan niya kung paano hayaan ang isang tao na manatili sa kanyang buhay, at iyon ang nagpabago sa lahat