SENADOR ‘BATO’ DELA ROSA, DINAGSA NG MASA SA SITIO KAPIHAN: ANG SENIOR AGILA, SINUNGGABAN ANG TAWAG NG SURIGAO DEL NORTE

Sitio Kapihan, Surigao Del Norte — Sa gitna ng maingay na pulitika ng Kamaynilaan, may isang komunidad na matagal nang uhaw sa tunay na atensyon—ang Sitio Kapihan sa Surigao Del Norte. Isang lugar na tila nakalimutan ng mapa, kung saan ang bawat araw ay isang matinding pakikipagsapalaran. Ngunit kamakailan, ang tahimik na sityong ito ay nagmistulang sentro ng balita nang personal na dumating at yumakap sa masa si Senador Ronald “Bato” Dela Rosa, ang kinikilala ng marami bilang “Senior Agila” ng serbisyo publiko. Ang kanyang pagbisita ay hindi lamang isang simpleng pagtupad sa tungkulin; ito ay isang makabagbag-damdaming eksena ng pag-asa, pagkakaisa, at pagpapatunay na ang tunay na liderato ay hindi sumusukat sa layo ng lalakbayin, kundi sa lalim ng pagmamahal sa bayan.

Ang tagpong ito ay nagsimula nang kumalat ang balita: Darating si Bato. Agad na nag-alab ang damdamin ng mga taga-Kapihan. Sa isang lugar na kadalasan ay inaabot ng napakahabang oras bago maabot ng tulong-medikal o ng mga kinatawan ng gobyerno, ang presensya ng isang senador ay maituturing na isang pambihirang milagro. Ang mismong pangalan ni Ronald “Bato” Dela Rosa ay nagdudulot ng isang natatanging aura ng seguridad at sinseridad, salamin ng kanyang matapang na record bilang dating Chief ng Philippine National Police (PNP) at ang kanyang walang-takot na tindig sa Senado.

Para sa mga residente ng Kapihan, ang pagdating ni Senador Bato ay hindi lamang tungkol sa pulitika. Ito ay tungkol sa muling pagdama na sila ay bahagi ng bansa, na ang kanilang mga hinaing ay naririnig. Sa kalye pa lamang, kitang-kita na ang matinding paghahanda. Nagtipon-tipon ang mga tao, matatanda at bata, nag-aabang sa kaway at ngiti ng isang tao na tinitingnan nilang may kakayahang magdala ng tunay na pagbabago. Ang eksena ng kanyang pagdating ay nagmistulang isang festival ng emosyon—mayroong nag-iingay sa tuwa, mayroong tahimik na nagdarasal, at mayroong umaagos ang luha ng pasasalamat.

Ang Sitio Kapihan, tulad ng maraming liblib na komunidad sa Surigao Del Norte, ay humaharap sa matitinding hamon: kakulangan sa maayos na daan, limitadong access sa malinis na tubig, at kakulangan sa oportunidad sa trabaho. Ang mga isyung ito ay hindi na bago, ngunit ang pagtatalaga ng oras ni Senador Bato upang pakinggan ang mga ito nang direkta mula sa bibig ng masa ay nagbigay ng bagong bigat at kahulugan sa kanyang serbisyo. Sa kanyang pakikipag-ugnayan, hindi niya ipinakita ang sarili bilang isang mataas na opisyal kundi bilang isang kaibigan, isang tagapakinig, at higit sa lahat, isang tagapaglingkod na handang marumihan ang kamay para sa kapakanan ng kanyang nasasakupan.

Isang matandang babae ang humalik sa kanyang kamay, ang kanyang mga mata ay nagpapakita ng matinding pagmamahal at paggalang. Isang ama naman ang naglakas-loob na ilahad ang problema sa kawalan ng maayos na irigasyon na pumipigil sa kanilang pagsasaka. Bawat kuwento, bawat pagluha, bawat pag-amin ng hirap ay tila tumatagos sa puso ni Senador Bato. Ang “Bato” na kilala sa kanyang pagiging matigas at matapang ay nagpakita ng kanyang “malambot” na bahagi, ang emosyon na nag-uudyok sa kanya upang ipagpatuloy ang kanyang misyon na itaguyod ang kapayapaan at kaunlaran sa bansa.

Ang core message ng pagbisita ay malinaw: ang gobyerno ay dapat maramdaman, lalo na sa mga malalayong sulok ng bansa. Ang kanyang pananaw sa pagsusulong ng batas at kaayusan ay hindi lamang nakatuon sa pagpapataw ng parusa kundi sa pagbibigay ng mas mahusay na buhay upang ang krimen ay hindi na maging opsyon. Sa Kapihan, nagbigay siya ng agarang tulong, nag-organisa ng mga programa para sa kalusugan at edukasyon, at nagbato ng mga pangako na hindi lamang salita kundi may kaakibat na concrete action plans. Ito ang ebidensya ng kanyang grassroots approach sa serbisyo publiko, isang metodolohiya na nag-ugat sa kanyang karanasan bilang isang pulis na naglingkod sa komunidad bago pa man siya naging opisyal ng pambansang pamahalaan.

Ang epekto ng kanyang pagbisita ay agad na nakita. Ang pag-asa ay muling sumibol. Ang komunidad ay naging mas aktibo, mas handang makipagtulungan sa gobyerno. Ang mga taga-Kapihan ay nakita ang sarili nilang repleksyon sa mga mata ng Senador—isang pag-unawa sa kanilang hirap at isang seryosong commitment na sila ay hindi na muling mapag-iiwanan. Ang kaganapang ito ay isang matinding paalala sa lahat ng mga pulitiko na ang tunay na kapangyarihan ay hindi matatagpuan sa mga tanggapan sa Maynila, kundi sa mga bukid, sa mga tabing-dagat, at sa mga sityong tulad ng Kapihan.

Ang pagbisita ni Senador Dela Rosa sa Surigao Del Norte ay nagbigay ng pagkakataon sa kanya upang direktang sagutin ang mga kritisismo at patunayan ang kanyang sinseridad. Ang kanyang presensya ay nagdulot ng isang ripple effect ng positibong enerhiya. Ang mga lokal na opisyal ay muling ginabayan ng kanyang dedikasyon, at ang mga mamamayan ay muling nagtiwala sa sistema. Ito ay nagpapatunay na ang compassionate leadership at unwavering determination ay mga sangkap na kinakailangan upang mapagaling ang mga sugat ng lipunan. Ang kanyang personal na koneksyon sa masa, ang kanyang pagiging authentic at down-to-earth, ay ang kanyang pinakamalaking sandata sa pulitika—isang bagay na hindi kayang tularan ng iba.

Sa huling bahagi ng kanyang pagbisita, nag-iwan siya ng isang mensahe ng pag-asa: ang Kapihan ay hindi na magiging Sitio Kapihan lamang, kundi Sitio Ng Pag-asa. Ang kanyang mga pangako ay nagbigay ng bagong direksyon sa komunidad, mula sa pagpaplano ng mga proyektong pang-imprastraktura hanggang sa pagpapalakas ng livelihood programs para sa mga magsasaka at mangingisda. Ang istorya ng pagdating ni Senior Agila sa Kapihan ay isang testamento sa kapangyarihan ng serbisyo publiko na may puso, isang balita na tiyak na magiging inspirasyon sa buong bansa, at isang patunay na ang matapang na lider ay naglalakbay hindi lamang sa mga lugar na madali, kundi lalo na sa mga lugar na nangangailangan.

Ang pagbisitang ito ay nagtapos na may sigaw ng pagkakaisa at pag-asa. Sa pag-alis ni Senador Bato, hindi lamang siya nag-iwan ng tulong at pangako, kundi nag-iwan din siya ng isang diwa ng empowerment sa mga residente. Ang Sitio Kapihan ay hindi na magiging tahimik na sityo. Ito ay magiging simbolo ng muling pagbangon, sa ilalim ng gabay at suporta ng isang Senior Agila na handang sumunggab sa anumang hamon para sa bayan. Ang mga kaganapan sa Surigao Del Norte ay nagpakita na ang pag-asa ay buhay, at ang tunay na serbisyo ay hindi naghihintay na tawagin, kundi handang lumipad at dumating.

Full video: