Ang Huling Huni ng Agila: Ang Desperadong Pagtanggi ni Mercy Sunot sa Operasyon Para Iligtas ang Kanyang Boses, at ang Lubos na Emosyonal na Paghahatid sa Huling Hantungan

Sa larangan ng musikang Pilipino, iilang tinig lamang ang kasing lakas at kasing ganda ng tinig ni Mercy Sunot. Bilang isa sa mga pangunahing bokalista ng Aegis, siya ay naging simbolo ng pangarap, pag-asa, at matinding damdamin. Kaya naman, ang balita ng kanyang pagpanaw noong Nobyembre 18, 2024, sa San Francisco, California, USA, ay nag-iwan ng isang malaking butas sa puso ng bawat Pilipinong minamahal ang kanyang musika. Ang huling paghatid kay Mercy Sunot sa kanyang hantungan noong Huwebes, Disyembre 12, ay hindi lamang isang simpleng seremonya; ito ay isang emosyonal at malalim na paalam sa isang alamat na, hanggang sa huling sandali, ay ipinaglaban ang tanging bagay na mas mahalaga pa sa kanyang sariling buhay: ang kanyang boses.

Ang kuwento ng huling laban ni Mercy ay isang patunay ng kanyang hindi matitinag na pananampalataya at pagmamahal sa sining. Nagsimula ang lahat sa isang simpleng pagsusuri sa dugo [01:06]. Sila, kasama ang kanyang mga kapatid, ay sumailalim sa blood test bilang paghahanda sa kanilang biyahe sa ibang bansa. Sa kasamaang-palad, ang simpleng test na ito ay nagbunyag ng isang malaking trahedya: mayroon siyang breast cancer [01:13]. Sa una, ang cancer ay hindi pa kumakalat. Ngunit nang magtungo siya sa Amerika, ang panibagong pagsusuri ay naglabas ng mas nakakagimbal na resulta—mayroon na rin siyang cancer sa baga at buto [01:23]. Ang dating isang laban ay naging tatlong matinding giyera.

Subalit, ang pinakamabigat na pagsubok ay hindi lamang ang pag-harap sa sakit, kundi ang pagpili sa pagitan ng buhay at ng kanyang tinig. Nang sabihan siya ng mga doktor na kailangan niyang sumailalim sa mastectomy (pag-opera upang alisin ang apektadong bahagi ng dibdib), mariin siyang tumanggi [01:30]. Ang kanyang rason? Ang matinding pangamba na baka masira ang kanyang boses, ang kanyang instrumento, ang kanyang pagkatao bilang isang vocalist.

Ang mga salita ni Mercy na, “Hindi ako pwedeng magpa-ubaya ang boses ko, gagaling pa ako” [01:39], ay mananatiling nakaukit sa kasaysayan ng kanyang buhay. Ang mga salitang ito ay nagpapakita ng hindi niya pagsuko sa pag-asa at ang kanyang matinding paniniwala na makakabalik pa siya sa entablado upang awitin muli ang mga kanta na pumukaw sa milyong-milyong Pilipino. Ang kanyang boses ang kanyang buhay, at handa siyang isugal ang lahat upang ito ay mapanatili. Ang desisyong ito ay isang trahedya at kagitingan sa iisang balangkas—ipinaglalaban niya ang kanyang legacy at ang kanyang sarili, ngunit sa huli, ang kalikasan ay naningil.

Kinalaunan, kinailangan niyang sumang-ayon sa operasyon [01:49]. Hindi dahil sa natalo ang kanyang pananampalataya, kundi dahil sa paalala ng doktor na mahihirapan siyang huminga. Ang cancer ay hindi lamang sumira sa kanyang katawan kundi nagpahirap din sa kanyang kakayahang makahinga—ang mismong pundasyon ng kanyang pag-awit. Kahit pumayag na siya, buo pa rin ang kanyang paniniwala na siya ay gagaling at makakauwi ng Pilipinas nang buhay [01:59]. Ang pangarap na iyon ay hindi na natupad.

Noong gabi ng Disyembre 8, makalipas ang halos tatlong linggo mula nang siya ay pumanaw, ibinalik sa bansa ang mga labi ni Mercy. Ito na ang kanyang huling pag-uwi [00:21]. Sinalubong siya ng kanyang mga mahal sa buhay, lalo na ang kanyang mga kapatid at kapwa miyembro ng Aegis na sina Julet at Kens Sunot.

Ang mga sumunod na araw ng lamay sa kanilang tahanan sa Carmona, Cavite, ay napuno ng matinding kalungkutan at personal na paghahanda. Sa isang kilos ng sukdulang pagmamahal at paggalang, sina Julet at Kens mismo ang nagpaligo at nag-make up kay Mercy [00:30]. Ito ay hindi lamang isang gawain; ito ay isang huling, personal na serbisyo, isang huling paghipo at pag-alaga sa kanilang pinakamamahal na kapatid at kasama sa musika. Ang paggawa nito ay nagpapakita ng lalim ng kanilang koneksiyon at ang bigat ng kanilang pagkawala. Ang bawat brush stroke at paghaplos ay tiyak na sinamahan ng pighati at pag-alaala.

Ang burol ay dinaluhan ng mga kaibigan at kasamahan sa industriya, kabilang na sina host Willy Revillame, na isa sa mga unang dumalaw [00:45], at ang singer na si Mila Gumila [00:54]. Ang kanilang presensya ay nagpapatunay sa malawak na impluwensiya at paggalang na nakuha ni Mercy sa kanyang karera. Sila ay nakiisa sa pamilya sa pag-iyak at pagdarasal para sa kaluluwa ng rock diva ng OPM.

Ang pinakamahirap na bahagi ay ang pag-iwan na kailangang gawin ng kanyang dalawang anak, isang babae at isang lalaki [02:18]. Ang pagkawala ng isang ina ay isang sugat na hindi kailanman ganap na maghihilom. Ang kanilang pag-iyak sa huling sandali ng paglilibing ay sumasalamin sa lumbay ng buong bansa. Ipinapakita nito na sa kabila ng kasikatan, si Mercy ay isang simpleng ina na inibig at minahal ng kanyang mga anak.

Noong Disyembre 12, ang huling araw ng pagluluksa, dinala na si Mercy Sunot sa kanyang huling hantungan [00:00]. Ang vocal powerhouse na nagpasikat sa mga awiting tulad ng “Halik” at “Sinta” ay tuluyan nang nagpahinga. Ngunit ang kanyang kuwento—ang kuwento ng isang babaeng mas pinili pang ipaglaban ang kanyang tinig kaysa sa pisikal na kaligtasan, ang kuwento ng isang rockstar na ipinaglaban ang cancer nang may buong pag-asa—ay mananatiling inspirasyon.

Ang kanyang pananaw na “gagaling pa ako” [01:39], kahit pa nakaharap na siya sa malubhang sakit, ay nagpapahiwatig ng determinasyon na kailanman ay hindi niya tinalikuran. Siya ay umalis na may dalang pangako sa kanyang sarili at sa mga nagmamahal sa kanya. Hindi man siya nakabalik sa Pilipinas nang buhay, ang kanyang mga labi ay naiuwi at siya ay tuluyan nang nagpahinga sa yakap ng kanyang inang bayan, sa tabi ng mga taong pinaglingkuran niya ng kanyang musika.

Ang Aegis ay magpapatuloy, ngunit ang huni ni Mercy ay hindi na maririnig. Ang Filipino music industry ay nagpaalam sa isang icon, isang boses na pumunit sa mga himig at nagbigay ng kulay sa ating mga damdamin. Sa bawat pag-awit ng mga classic ng Aegis, ang alaala ni Mercy Sunot ay muling babangon. Ang kanyang legacy ay ang kanyang boses, na mananatiling buhay, malakas, at hindi malilimutan. Siya ay tunay na isang Agila, na lumipad palayo, ngunit ang kanyang huni ay patuloy na umaalingawngaw sa himpapawid ng OPM.

Full video: