Puso ni Sharon Cuneta, Nagpira-piraso: Ang Matinding Dalamhati at ‘Thumbs Up’ sa Huling Pagkikita kay Cherie Gil Bago Pumanaw

“You’re nothing but a second rate trying hard copycat.”

Ang linyang iyan ay hindi lamang isang simpleng diyalogo; isa itong battle cry na nagmarka sa kasaysayan ng pelikulang Pilipino. Ito ang sumasalamin sa iconic na rivalry nina Sharon Cuneta at Cherie Gil—ang Megastar at ang La Primera Contravida. Ngunit sa likod ng kanilang walang-katulad na tunggalian sa silver screen, may isang kuwento ng pagkakaibigan na mas matibay pa sa anumang blockbuster na kanilang ginawa, isang pagkakaibigang nagtapos sa pinakamapait at pinakamatinding dalamhati.

Ang pagpanaw ng Original Queen of all Kontrabidas na si Cherie Gil noong Agosto 5, 2022, ay hindi lamang nag-iwan ng malaking puwang sa industriya; ito ay literal na nagbasag sa puso ng kanyang screen partner at matalik na kaibigan, si Sharon Cuneta. Mula sa kanyang emosyonal na pagbabahagi sa social media, naging saksi ang buong bansa sa huling mga sandali ng dalawang diva, isang salaysay na puno ng pag-asa, pag-ibig, at isang paalam na tumapos sa isang gintong panahon.

Ang Huling Paglipad: Pag-asa Laban sa Walang-Awa na Oras

Sa kanyang madamdaming paglalahad, ibinahagi ni Sharon Cuneta ang bigat ng kanyang damdamin bago pa man dumating ang pinakamasamang balita. Isang araw bago pumanaw si Cherie, lumipad siya patungong New York dala ang isang napakabigat na puso, ngunit may “sliver of hope” o munting sinag ng pag-asa [00:42] na ang Diyos ay gagawa ng milagro at papayagan si Cherie na bumangon at magpatuloy sa buhay. Ang paglipad na iyon ay hindi isang simpleng biyahe; isa itong misyon ng pag-ibig at panalangin para sa kanyang kaibigan na matagal nang lumalaban.

Ang mga sandaling magkasama sila ay naging kasinghalaga ng ginto, bawat segundo ay tila isang huling hiyas na kailangang ingatan. Sa kabila ng kalagayan ni Cherie, nagkaroon sila ng ilang oras na magkasama, kung saan muli nilang ipinahayag ang kanilang pagmamahalan at ang mga salitang matagal nang itinatago sa puso.

“I am eternally grateful to him for giving us the few hours we spent together, the love and words yet again exchanged in person…” [02:01] ang emosyonal na pag-amin ni Sharon. Sa mga oras na iyon, tila nagbalik ang lahat ng pinagsamahan nila—mula pa noong bata sila, ang mga pangarap, ang tawanan, at maging ang mga iconic na scene na nagbigay buhay sa Philippine cinema.

Ang Lihim na “Tree to Heaven” at ang Pangwakas na Thumbs Up

Higit pa sa simpleng pag-uusap, ang huling pagkikita ay nagbigay-diin sa lalim ng kanilang relasyon. Napag-usapan pa nila ang isang personal at malalim na detalye: ang “tree to heaven” [02:29] na nasa labas ng apartment window ni Cherie na hindi na nakita ni Sharon. Ito ay nagpapakita ng personal na pamana at pag-asa ni Cherie, isang misteryosong simbolo na naghihintay sa kanyang paglisan.

Ang isa sa pinakanakakapunit sa puso ay ang kanilang paalam. Nag-iwan si Sharon ng pangako: “We said I love you and I said I’d see you again someday.” At bilang tugon, si Cherie, na nagtipon ng kanyang huling lakas, ay nagtaas ng dalawang braso at nagbigay ng thumbs up gamit ang dalawang kamay [02:37].

Ang kilos na iyon—ang thumbs up gamit ang dalawang kamay—ay maaaring isang hudyat ng pangako, ng pananampalataya, o ng isang tahimik na pag-amin sa katotohanang darating. Anuman ang ibig sabihin nito, iyon ang huling gestures na binitbit ni Sharon sa pag-alis niya sa New York.

Ngunit ang kaligayahan at munting pag-asa mula sa thumbs up ay madaling pinalitan ng matinding kalungkutan.

Isang Gising na Nagpabago sa Lahat

“Then barely 11 hours after I left you, I was awakened by his call saying you had passed.” [01:02]

Ang mga salitang ito ay naglarawan sa biglaang pagbagsak ng mundo ni Sharon. Isipin ang matinding bigat ng pusong dala mo sa pag-alis, at pagkatapos ng napakaikling panahon—11 oras lamang—ay magigising ka sa pinakamasamang katotohanan. Ang paalam ay hindi na isang pangako ng muling pagkikita; ito ay naging pinal at pangwakas.

Dahil dito, ang pag-alis niya sa New York ay mas mabigat na kaysa dati. “I leave New York now with a much heavier heart than ever before because now I am leaving you with the knowledge that I will never see you again,” [02:57] ang kanyang pagpapahayag ng walang-katapusang dalamhati.

Ang Pagtatapos ng Isang Era at Ang Pira-pirasong Puso

Ang kanyang emosyon ay umaapaw sa pagkalito at pagtanggi. “I cannot process it. It seems so unfair,” [03:07] ani Sharon. Sa kanya, ang pagkawala ni Cherie ay hindi lamang pagkawala ng kaibigan; ito ay pagkawala ng isang bahagi ng kanyang sarili. Ipinahayag niya ang kanyang pag-aalala: “It will never be the same without you. I will never be the same without you.”

Sa kanilang huling pag-uusap, inamin ni Sharon na sinabi niya kay Cherie na kailangan nitong lumaban. “I told you that you had to fight please because you couldn’t leave me and that you were my partner that there is no one like you,” [03:25] ang kanyang pakiusap, na nagpapakita kung gaano kaimportante si Cherie sa kanyang buhay—hindi lang partner sa pelikula, kundi partner sa buhay.

Ang mga maliliit at matalik na sandali ay siyang pinakamahirap kalimutan. Ang simpleng pagpapakain ng ice chips ay isa sa mga alaalang hindi na niya magagawa pa: “I will never get to feed you ice chips again…” [03:45]. Ang mga sandaling ito ay nagpapakita ng tunay na lalim ng kanilang pag-ibig—isang pag-ibig na lumalampas sa fame at stardom.

Tanging ang pag-amin na si Cherie ay bahagi ng kanyang pagkatao ang nagbigay-linaw sa matinding kalungkutan.

“…among the many loved ones I have lost these past few years, you were and always will be one of my most loved, a most important part of my life and my history of my heart.” [04:28]

Sa mga salitang iyan, binigyang-diin ni Sharon na si Cherie ay hindi lamang kasama, kundi isang pundasyon ng kanyang buhay at kasaysayan.

“It is the end of an era now that you’ve left us,” [04:46] ang kanyang matinding pagtatapos. Ang linyang ito ay hindi lamang totoo sa kanilang screen partnership; totoo rin ito sa Golden Age ng Philippine cinema, kung saan ang kanilang tunggalian at pagkakaibigan ay naging inspirasyon.

Ang Pamana ng Primera Contravida

Si Cherie Gil ay hindi lamang isang mahusay na aktres; siya ay isang force of nature na nagbigay-inspirasyon sa hindi mabilang na mga artista. Ang kanyang pagkawala ay nagdulot ng isang matinding void na hindi mapupunan.

Kinikilala ni Sharon ang kahalagahan ni Cherie hindi lamang bilang aktres kundi bilang isang “true friend” at “ninang ni Simone” [04:55]. Ang pagkawala ni Cherie ay hindi lang loss sa showbiz; ito ay personal na loss sa isang pamilya at isang malapit na kaibigan. Ang matinding pag-iisa na nararamdaman ni Sharon ay hindi lamang sa kasalukuyan, kundi magpapatuloy pa.

“I miss you so terribly and no, it will only get worse,” [04:55] ang kanyang matapat at masakit na pag-amin.

Sa huli, ang kuwento nina Sharon Cuneta at Cherie Gil ay isang paalala na sa likod ng mga persona ng artista, may mga tao na may malalim na koneksyon. Ang iconic na linya na nag-ugat sa kanilang tunggalian ay napalitan ng mas malalim na katotohanan: ang pagmamahalan, paggalang, at pangako ng isang lifelong friendship.

Sa paghahanap ni Sharon ng kapayapaan para sa kanyang kaibigan—”Be at peace in God’s loving arms, my Sheech. I’ll see you again someday. I will love you with all my heart forever” [05:06]—nawa’y makita rin niya ang kapayapaan sa gitna ng kanyang pira-pirasong puso, dala ang alaala ng iconic na rival at minamahal na kaibigan na nagbigay sa kanya ng huling thumbs up bago pumanaw. Ang isang era ay nagtapos, ngunit ang pamana ng pagkakaibigan ay mananatiling walang-hanggang liwanag

Full video: