HINAMON NI VICE GANDA SI PBBM: “IPAKULONG MO LAHAT NG MAGNANAKAW!”—SUMPA NG KAMATAYAN, HINILING PARA SA MGA CORRUPT SA GITNA NG ‘TRILLION PESO MARCH’

Ang Pagtatapos ng Resiliency at ang Pagsiklab ng Poot: Bakit Hindi na Pwedeng Maging Mabait ang Pilipino?

Sa gitna ng rumaragasang ‘Trillion Peso March,’ isang sigaw ng matinding galit at pagkadismaya ang umalingawngaw na yumanig sa pundasyon ng pambansang diskurso. Pinangunahan ng komedyante at TV host na si Vice Ganda ang emosyonal na pagtatalumpati na nagtatakda ng isang bagong yugto sa protesta ng sambayanan: ang pagtatapos ng pagiging ‘resilient’ at ang pagsiklab ng kolektibong poot laban sa korupsyon.

Sa entablado, nag-iisa ngunit bitbit ang bigat ng galit ng milyon-milyong Pilipino, direkta at walang takot na hinamon ni Vice Ganda si Pangulong Bongbong Marcos. Ang hamon ay hindi lamang isang simpleng panawagan para sa hustisya, kundi isang kondisyon para sa kasaysayan.

“Hinahamon ka namin, Pangulong Bongbong Marcos, kung gusto mong magkaroon ng magandang legasiya ang pangalan mo, ipakulong mo lahat ng magnanakaw,” buong-pwersang panawagan ni Vice Ganda [08:25].

Ang kanyang mensahe ay higit pa sa pulitika; ito ay isang apela mula sa isang taong sawang-sawa na sa paulit-ulit na siklo ng pagnanakaw at kawalang-pananagutan. Ang kanyang talumpati ay naging mitsa para sa mga Pilipinong matagal nang nagtiis at nagpatawad, ngayon ay handa nang bumawi.

Mas Masahol pa sa Terorista ang Magnanakaw

Isa sa pinakamalakas at pinaka-kontrobersyal na punto ni Vice Ganda ay ang paghahambing sa mga tiwaling pulitiko sa mga terorista, at sa kanyang pananaw, mas masahol pa ang una.

“Ang corrupt na politician ay higit pa sa magnanakaw. Ang korupsyon ay higit pa sa terorismo,” bukas-loob niyang deklara [01:34, 07:46].

Ipinaliwanag niya na ang mga terorista ay namimili lamang ng lugar at panahon kung kailan aatake. Ngunit ang mga magnanakaw sa Pilipinas ay walang pinipiling araw. “Araw-araw nila tayong ninanakawan,” dagdag niya [01:57, 08:02]. Mas nagiging personal ang usapin nang ituro niya na ang inaatake ng mga corrupt ay ang kanilang kapwa Pilipinong kalahi. Ito, aniya, ang dahilan kung bakit hindi na maaaring sumuko at manahimik na lamang [08:13].

Para sa sikat na personalidad, ang pagnanakaw sa kaban ng bayan ay katumbas ng direktang pagpatay sa mga pangarap, oportunidad, at kinabukasan ng bansa, lalo na para sa susunod na saling-lahi. Tinukoy niya ang bigat ng utang na ipapamana sa mga anak ng bayan, at nagtanong: “Yun ba ang gusto natin?” [00:32, 11:40].

Ang Pagsuko sa Bait at Resiliency

Ang pinaka-emosyonal na bahagi ng kanyang talumpati ay ang deklarasyon niya ng pagtatapos ng mga Pilipinong ‘mababait’ at ‘resilient.’ Ito ay isang malaking pagtalikod sa popular na imahe ng Pilipino na laging nakangiti sa harap ng paghihirap.

“Tapos na ang panahon ng mga mababait at ng mga resilient,” mariin niyang wika [02:33, 04:31].

Ang mga salitang ito ay mabilis na humugot ng simpatya at pag-ayon mula sa mga tao dahil sa kalakasan ng sinasabi nito. Ang mga mababait, aniya, ay “ginago” [02:40, 04:41]. Ang mga resilient, o ang mga nagtitiis at umaayon sa hirap, ay “tinarantado” [02:47, 04:45].

Sa isang mapusok na pagpapahayag, binalewala niya ang ideya ng pagiging magalang at pagpapakita ng ‘mabuting asal’ sa mga corrupt. “Hindi ko sisimplehan, hindi ko babaitan ang mensahe ko ngayon dahil hindi naman sila mababait. Sa katunayan, mga [expletive] sila,” sabi niya, bago nagpatawad sa mga pari dahil katatapos lang ng misa [02:52, 05:00].

Para sa kanya, hindi na uubra ang bait-baitan. “Hindi natin kakalmahan ang mga salita at kilos natin dahil deserve nila ang galit, ang pikon, at puot ng mga nanakawang Pilipino,” dagdag niya [05:12]. Ang mensahe ay malinaw: ang paggamit ng matitinding salita ay nararapat at kailangan dahil ang mga opisyal na kanilang pinupuna ay “mga bastos, mga sala, at mga baboy” [05:39].

Kontrobersyal na Panawagan: Ibalik ang Parusang Kamatayan

Umalab ang emosyon ng pulutong nang umabot sa sukdulan ang galit ni Vice Ganda at nagbigay siya ng isang panawagan na tiyak na magdudulot ng malawakang debate sa bansa: ang pagbabalik ng parusang kamatayan para sa mga tiwali.

“Para sa akin, hindi nga sapat ang kulong. Dapat patayin ang mga corrupt na magnanakaw. Ibalik ang [death] penalty para sa mga corrupt,” hiling niya [01:01, 06:53].

Maging ang kanyang apela ay tila bahagi ng isang matinding personal na galit at pagkadismaya. Humingi siya ng paumanhin sa isang “father” na naroroon, ngunit idiniin na ito ang tunay na damdamin ng mga mamamayang ninakawan. Ang tindi ng kanyang galit ay umabot pa sa paghiling na bawiin ang lahat ng ari-arian ng mga corrupt, at sa sukdulan ng kaniyang poot, sinabi pa niyang, “Pati atay i-donate! Pati mata i-donate! Walang ititira!” [09:20].

Ang matinding panawagang ito ay nagpapakita ng lalim ng kawalang-pag-asa ng mga mamamayan sa kasalukuyang sistema ng hustisya na tila laging nabibigong panagutin ang mga makapangyarihan.

Ang Panawagan ng Pagkakaisa at ang Kapangyarihan ng Tao

Hindi lamang si Vice Ganda ang nagbahagi ng kanyang saloobin. Isang kabataan, na tinawag na “Jod,” at kinilala ang sarili bilang first-time rally participant, ang nagbigay-diin sa kahalagahan ng pagkakaisa.

“Naniniwala ako na sa pagkakataong ito, it doesn’t really matter kung anong sektor ang kinabibilangan mo… Ngayon, lahat tayo nandito dahil tayong lahat ay mga Pilipino,” wika ni Jod [10:26].

Ayon sa kanya, mahalaga na may managot dahil ilang beses na dumaan ang Pilipinas sa rebolusyon—EDSA 1, EDSA 2, EDSA 3—ngunit ang isyu ng korupsyon ay laging namamatay, nawawala, at napapabayaan matapos lamang ng ilang linggo [11:07].

“Kailangan po na marinig ang boses natin na gusto nating baguhin ang sistema at siyempre, gusto natin na may managot. Gusto natin na makulong ang corrupt,” giit ni Jod, na nagbigay ng isang kalmadong ngunit matibay na panawagan para sa kolektibong pagkilos [12:31].

Pinalakas ni Vice Ganda ang puntong ito sa pamamagitan ng pagpapaalala sa lahat kung nasaan ang tunay na kapangyarihan sa demokrasya.

“Nakatingin kami sa’yo, Pangulong Bongbong Marcos, at inaasahan ka namin hindi dahil sa idol ka namin, kundi dahil sinuwelduhan ka namin at inaasahan namin na tutuparin mo ang inuutos naming mga employer mo,” diin niya [08:46].

Ang pangunahing mensahe ay: “Tapos na ang panahon na natatakot tayo sa gobyerno. Takutin natin ang gobyerno dahil ang kapangyarihan nasa sa atin, wala sa kanila” [09:11].

Sa huli, ipinangako ni Vice Ganda na ang galit na ito ay hindi matatapos ngayon. “Hindi natatapos ang galit bukas. Iparirinig ang galit hanggang hindi makulong ang mga magnanakaw,” pagtatapos niya, habang sinisigaw ang linyang nagbubuod sa damdamin ng martsa: “Sobra na, tama na, sobra na, tama na!” [06:15, 09:51].

Ang ‘Trillion Peso March,’ kasama ang nag-aapoy na talumpati ni Vice Ganda, ay nagmarka ng isang turning point kung saan ang mga Pilipino ay nagpasyang wakasan ang kultura ng pagiging ‘mabait’ at ‘resilient’ at pormal na inilunsad ang kanilang kolektibong galit at panawagan para sa konkretong, at sa ilan, sukdulang, pananagutan. Ito ay isang kaganapan na nagpapatunay na ang galit, kapag pinagsama-sama, ay maaaring maging puwersang makapagpapabago ng kasaysayan.

Full video: