ANG HIMALA SA WELLINGTON: Paano Ginulat ng ‘Filipinas’ ang Mundo sa Kanilang Unang World Cup Victory Laban sa Host Nation

Sa gitna ng malamig at maulang hapon sa Wellington, New Zealand, hindi lamang isang laro ng football ang naganap sa Sky Stadium noong Hulyo 25, 2023. Ito ay isang pagtatanghal ng pambansang pangarap, ng di-matitinag na puso, at ng isang upset na gumulantang sa buong mundo. Ang Pambansang Koponan ng Kababaihan ng Pilipinas, ang mga tinaguriang Filipinas, ay hindi lamang naglaro sa FIFA Women’s World Cup—sila ay gumawa ng Kasaysayan.

Sa kanilang ikalawang laban sa torneyo, tinalo ng debutanteng Pilipinas ang co-host na New Zealand, 1-0. Ang tagumpay na ito ay hindi lamang nagbigay ng tatlong puntos sa Group A; ito ang kauna-unahan at pinakamalaking tagumpay sa kasaysayan ng isport na football ng bansa sa pinakamalaking entablado ng mundo. Ang kwentong ito ay isang testamento sa kapangyarihan ng pag-asa, at ito’y isinulat, hindi lamang ng mga manlalaro sa loob ng pitch, kundi pati na rin ng libu-libong Pilipino na sumuporta sa kanila, gaya ng emosyon na nabalot sa mga ulat at video na lumabas bago pa man magsimula ang laro.

Ang Nag-uumapaw na Pag-asa sa Labas ng Sky Stadium

Bago pa man sipain ang bola, ang kapaligiran sa labas ng Sky Stadium sa Wellington ay nagbigay na ng pahiwatig ng isang pambihirang araw. Habang ang buong mundo ay naghihintay ng laro ng host nation na New Zealand—na nanalo sa kanilang opening game laban sa Norway—ang mga Pilipino naman, na kilala sa pagiging masigasig at mapagmahal sa bayan, ay nagtipon-tipon at nagbigay-kulay sa paligid.

Makikita sa isang live stream video, na ginawa ilang oras bago ang kickoff, ang eksena ng paghahanda at pagdagsa ng mga tagasuporta. Sa kabila ng malamig na temperatura, umaapaw ang init ng pagkakaisa. Dito naramdaman ang tunay na bayanihan ng mga Pilipino, maging sa ibang bansa. Mula sa iba’t ibang sulok ng mundo—mula Canada, Taiwan, hanggang Mexico—nagpadala ng shoutouts ang mga nanonood, nagpapakita na ang laban ng Filipinas ay hindi lamang sinusuportahan ng mga OFW sa New Zealand kundi ng buong diaspora.

Ang mga Dabarkads, sa pangunguna nina Tito, Vic, at Joey (TVJ), ay binati at pinaalalahanan ng vlogger sa simula ng ulat [04:18], na sumasalamin sa kung paanong ang tagumpay sa World Cup ay nagbigay-daan upang mag-ugnay ang sports, sining, at sikat na kultura ng Pilipinas. Ngunit ang tunay na bida, ang Philippine Women’s Team, ang nagbigay inspirasyon sa lahat ng ito. Ang bawat Pilipino sa Wellington ay nagdala ng bandila, nagsuot ng jersey, at nagpahayag ng pag-asa—isang kolektibong panalangin para sa mga manlalaro na dala-dala ang bigat ng pambansang pangarap.

Isang makabagbag-damdaming sandali ang nakunan sa video nang makasalubong at ma-interbyu ang pamilya ng mga manlalaro, kabilang ang pamilya ng McDaniel Sisters—sina Olivia at Chandler McDaniel [21:10]. Ang kanilang presensya ay hindi lamang bilang mga tagasuporta, kundi bilang mga nagpapatunay sa sakripisyo ng mga manlalarong Fil-Am na nagbigay-tulong sa bansa. Ang makita ang luha at matinding pagmamalaki sa mata ng kanilang pamilya ay nagpapatunay na ang laban na ito ay personal, may-ugat, at pamilya ang nagsisilbing lakas. Sila ang representasyon ng lahat ng Pilipino na handang sumuporta sa Filipinas, anuman ang oras o lugar.

Ang Makasaysayang Gol ni Sarina Bolden

Pagsapit ng kickoff, inasahan ng marami ang dominasyon ng New Zealand. Ang mga Football Ferns ay naglalaro sa kanilang bahay, at ang ingay ng karamihan ay nasa kanilang panig. Subalit ang Filipinas, sa ilalim ng pamumuno ni Coach Alen Stajcic, ay mayroong matibay na plano: depensa, disiplina, at pag-asa sa counter-attack.

Sa ika-24 na minuto ng laro, naganap ang himala. Mula sa isang mahusay na cross ni Sara Eggesvik, umangat si Sarina Bolden at tumama ang kanyang header patungo sa goal ng New Zealand. Bagamat nasalo ito ni keeper Victoria Esson, nagmintis siya at nagtuloy ang bola sa loob ng net.

Goal! Pilipinas, 1; New Zealand, 0.

Ang gol na iyon ay hindi lamang ang nagpabago sa scoreline; ito ang kauna-unahang gol ng Pilipinas sa kasaysayan ng World Cup. Si Bolden, na kilala sa kanyang power at grit, ay biglaang naging mukha ng pag-asa. Sa sandaling iyon, ang maliit na grupo ng mga Pilipino sa Sky Stadium ay umalingawngaw sa sigaw ng tagumpay. Ito ang tagumpay ng underdog na biglang bumangon at nagpaalala sa mundo na ang puso ay mas malakas kaysa sa ranking.

Ang Kabayanihan ni Olivia McDaniel: Ang Dingding na Hindi Matinag

Ang susunod na 66 minuto, kasama ang stoppage time, ay naging isang matinding pagsubok sa katatagan ng Filipinas. Ang New Zealand ay bumulusok sa atake, nag-uulan ng mga shot patungo sa goal. Sa puntong ito, hindi na lamang depensa ang kailangan; kailangan ng milagro. At ang milagro ay nagpakita sa katauhan ni Olivia McDaniel, ang Filipinas’ goalkeeper.

Sa bawat header, bawat shot, at bawat corner kick ng New Zealand, nandoon si McDaniel, handang harapin ang peligro. Ginawa niyang parang isang dingding ang goalpost, at ipinakita ang kasanayan na umaabot sa antas ng world-class.

Ang pinaka-emosyonal na sandali, na labis na nagpataas ng adrenaline ng mga fans, ay naganap sa dying moments ng laro. Sa harap ng napakalaking pressure, nagawa pa rin ni McDaniel ang isang point-blank save laban sa isang malakas na volley ni Grace Jale. Ang save na iyon ay hindi lamang nagpanatili sa 1-0 na bentahe; ito ang literal na nagbigay ng kampeonato sa bansa. Matapos ang save na iyon, may relief at pag-asa sa mata ng mga manlalaro, na nagpatunay na ang tagumpay ay pinaghirapan at sinuportahan ng matitinding sakripisyo.

Hindi rin nalilimutan ang disallowed goal ng New Zealand sa second half dahil sa offside, isang sandali na nagpakita kung gaano ka-balanse ang laro at kung gaano kailangan ang munting swerte upang manalo sa ganitong antas.

Ang Legacy ng Isang Panalo: Higit pa sa Football

Ang 1-0 na panalo ng Filipinas laban sa New Zealand ay higit pa sa isang game result. Ito ay isang cultural moment na nagbigay-pugay sa pambansang identidad.

Para sa maraming Pilipino, lalo na sa mga Fil-Am na manlalaro na kinabibilangan nina Bolden at McDaniel, ang paglalaro para sa Pilipinas ay nangangahulugan ng muling pag-ugnay sa kanilang mga pinagmulan. Ang mga manlalarong ito, na nag-iwan ng kanilang mga komportable at matagumpay na karera sa Amerika at iba pang bansa upang magbigay-serbisyo sa Pilipinas, ay nagbigay-inspirasyon sa milyon-milyong kabataan. Ipinakita nila na ang pagmamahal sa bayan ay walang hangganan, walang wika, at walang passport na pinipili. Ang tagumpay na ito ay nagbigay ng isang napakalakas na mensahe ng global Pinoy pride.

Ang tagumpay sa Wellington ay naging inspirasyon upang mapansin ang football sa Pilipinas. Ang bansa, na kilala sa pagmamahal sa basketball, ay biglang nagbigay ng puwang sa puso nito para sa football. Ito ang resulta ng hard work at sacrifice ng Philippine Football Federation at ng mga naunang henerasyon ng mga manlalaro. Ang panalong ito ay magsisilbing catalyst upang mas maraming pondo, atensyon, at pag-asa ang ilaan para sa mga susunod pang henerasyon ng mga atletang Pilipino.

Sa huli, ang historic win ng Filipinas ay isang paalala sa lahat ng Pilipino—mapasa Pilipinas man o sa ibang bansa—na ang bawat pangarap ay kayang abutin. Mula sa pagiging underdog sa World Cup debut, nagawa ng Filipinas na bigyan ng shock ang buong mundo, at higit sa lahat, nagbigay sila ng Himala sa bawat Pilipinong naniniwala sa kanila. Ang sigaw ng “Pilipinas! Laban!” na umalingawngaw sa Wellington ay magpapatuloy na maririnig sa bawat puso ng Pilipino, bilang simbolo ng di-matatawarang galing at tapang ng lahing ito. Ito ang ginto, ang kasaysayan, at ang Puso ng Filipinas na nanalo sa mundo.

Full video: