Pagdududa at Pawis ng Luha: Ang Malagim na Kwento ng ‘Spiritual Privilege’ at Pang-aabuso sa Loob ng Sinasambang Kulto

Sa gitna ng lumalawak na kontrobersya at kasalukuyang paghahanap ng batas kay Pastor Apollo C. Quiboloy, isang boses mula sa nakaraan ang mariing tumatayo upang maglantad ng katotohanang nakabalot sa tinatawag na “spiritual privilege” at pananampalataya. Si Alias Amanda, isang dating miyembro at “Close-In Pastoral” ng Kingdom of Jesus Christ (KJC), ang naghatid ng isang matinding saksing nagbigay-linaw sa mga alegasyong sexual abuse of a minor, child abuse, at qualified human trafficking na isinampa laban sa pinuno ng KJC at sa kanyang mga kasamahan.

Hindi ito ordinaryong kwento ng pananampalataya. Ito ay isang malagim na salaysay ng paggamit sa relihiyon bilang panakip sa pang-aabuso, isang karanasan na nag-iwan ng hindi lamang pisikal at emosyonal na trauma, kundi pati na rin ng permanenteng peklat sa kanyang kinabukasan. Ang kanyang testimonya sa Senado, sa pangunguna ni Senador Risa Hontiveros, ay hindi lamang nagpatunay sa tindi ng kaso kundi nag-udyok din sa Department of Justice (DOJ) na ilipat ang pagdinig sa Pasig City, taliwas sa Davao kung saan matindi ang impluwensya ng akusado. Ang hakbang na ito ay bunsod ng banta sa buhay ni Amanda, na ngayon ay nasa ilalim na ng Witness Protection Program (WPP).

Ang Pangakong Ginto, Ang Katotohanang Luha

Nagsimula ang lahat nang mapabilang si Amanda sa KJC sa murang edad na sampung taon [03:28], sa impluwensya ng kanyang masugid na ama. Sa edad na labindalawa, siya ay ganap nang miyembro. Subalit, ang pagiging bahagi ng kongregasyon ay hindi nangangahulugan ng tahimik na pananampalataya; sa halip, ito ay isang buhay na puno ng pagpapagod at kawalan ng kalayaan.

Ibinahagi ni Amanda kung paanong, bilang isang bata, siya at ang kanyang kapatid ay napilitang sumunod sa mga coordinator sa loob ng KJC. Ang kanilang mga araw ay ginugol sa pamamalimos, pangangaroling, at pagbebenta ng otap, habang nagbibigay din ng mga sobre para sa solicit. Walang magawa ang mga bata kundi sundin ang utos, sapagkat ang pagsuway ay nangangahulugan ng pagpapagalitan at, mas masahol pa, ang pagpalo [04:42]. Ang pangarap na buhay-Kristiyano ay napalitan ng isang mapait na realidad ng pang-aabuso at pagtatrabaho ng bata sa ilalim ng maskara ng ‘ministeryo.’

Ang Kadena ng ‘Pastoral’ at ang Paggamit ng Espirituwalidad

Ang buhay ni Amanda ay nagbago noong Hulyo 2013, sa edad na labing-anim, nang siya ay “na-promote” bilang isang Close-In Pastoral [06:46]. Ito ay ipinangako bilang isang malaking “oportunidad” at “privilege.”

Ang alok ay napakaganda: libreng pag-aaral sa Jose Maria College (JMC), may allowance, free board and lodging, masarap na pagkain, at tirahan na air-conditioned na may shower heater [19:56]. Ipinalabas na sila ay bahagi ng choir group ni Quiboloy—bagama’t inamin ni Amanda na marami sa kanila ay “design lang” at hindi lahat ay may hawak na mic [20:28]. Ang pinakamalaking pangako ay ang makasama sa mga live TV show at makasakay sa eroplano ni Quiboloy. Ang lahat ng ito ay sapat upang kumbinsihin ang kanyang ina na pumayag [06:34].

Sa puntong ito, ang magkapatid ay inilipat sa isang dorm sa loob ng KJC Davao compound. Ngunit habang tumutungtong siya ng labimpito, lalong naging “maselan” at mabigat ang mga ipinapagawa [07:04].

Ang Gabi ng Pagsasakripisyo, Ang Ritual ng Pabango

Ang pinaka-nakakagimbal na bahagi ng salaysay ni Amanda ay ang pagdedetalye niya sa gabi ng Setyembre 1, 2014. Nang matapos ang isang tribute program ng KJC, pinatawag siya sa dining area ng Bible school ni Jacqueline Roy, isang kasamahan na tinatawag nilang “Ate Jack” [20:54]. Si Roy ang nagsilbing “bridge” o tulay bago sila mag-ulat kay Quiboloy [21:02].

Sa tahimik at madilim na dining area, ibinahagi ni Roy ang isang nakagigimbal na briefing. Sinabi ni Roy kay Amanda: “Amanda, connection mo ito sa Amahan. Privilege na mapabilang sa pastoral is sanctify mo ang sarili mo” [07:44]. Dagdag pa ni Roy, parte daw ng trabaho ng Pastoral Ministry ang magmasahe kay Quiboloy, at ito ay isang special privilege dahil hindi raw lahat ay nahahawakan at nakakalapit sa “Anak ng Diyos” [08:02].

Ngunit ang pinaka-nakatatakot na tagubilin ay ito: “Huwag mo daw pagdudahan ang anuman na mangyari sa loob ng kwarto kasama si Quiboloy basta ibigay ko lang daw ang sarili ko” [08:11].

Ang sumunod ay isang nakaririmarim na ritwal ng paghahanda:

Pagligo at Pagpapabango: Pinababalik siya sa kwarto para maligo at mag-blow dry. Binigyan siya ni Roy ng isang t-shirt na may butones, pajama pants, isang bote ng Palmolive Violet shampoo, at lotion na Bath and Body Works brand na ‘Enchanted’—ang paborito raw ni Quiboloy [09:00]. Mariin niyang sinabing hindi niya makakalimutan ang mga detalyeng ito [09:09].

Ang Pajama Test: Kinuha ni Roy ang kanyang pajama para “amuyin,” at sa huli ay ipinahiram na lang ang sariling pajama ni Roy [08:35].

Pagsapit ng 1:00 AM o 2:00 AM [10:46], nasa kuwarto na si Amanda. Matapos siyang pagmasahein, ginising siya ni Quiboloy at inutusan na umupo sa gitna ng kama. Sa sandaling iyon, inalis ni Quiboloy ang butones ng t-shirt ni Amanda hanggang sa tuluyan itong natanggal. Ang ginawa ni Quiboloy, ayon sa testimonya, ay sadyang maselan at brutal: sinimulan niyang halikan ang kanyang leeg [11:56].

Nanigas si Amanda sa takot. Gusto niyang sumigaw, gusto niyang magtanong, ngunit naalala niya ang babala—bawal kuwestiyunin ang kalooban ng Ama [12:04]. Ang ideyang ito ang pumatay sa kanyang kakayahang maghanap ng tulong. Sa kanyang huling pag-asa, pinigilan niya ang kanyang mga luha habang nakatitig sa kisame, tulala sa labis na takot [12:43]. Siya ay menor de edad noong nangyari ito [14:07].

Ang Pagkakulong at ang Pagtakas

Matapos ang pang-aabuso, inutusan siya ni Quiboloy na magdamit at matulog sa tabi niya. “Natulog akong nakatalikod sa kanya, pero niyakap niya ako at humawak pa sa dibdib ko” [13:41]. Kinabukasan, pagdating ng 6:00 o 7:00 ng umaga, pinabalik siya sa kanyang dorm at binilinang huwag dumaan sa main door, kundi sa likuran, sa garden [13:58]. Isang malinaw na hakbang upang itago ang nangyari.

Dito, napagtanto ni Amanda na hindi siya nag-iisa. Naobserbahan niya ang ibang Pastoral Workers na dumaan din sa parehong ritwal—parehong pagligo, parehong shampoo, at pagbabalik sa dorm sa parehong oras ng umaga [14:27]. Naging malinaw na ang pang-aabuso ay isang sistematikong operasyon sa loob ng inner circle ng mga pastoral. Sa kanyang pag-estima, may higit 200 na pastoral, at ang inner circle ang pinagsasamantalahan, habang ang outer circle naman ay “tinine-train pa, hinahanda pa” [18:49].

Noong 2016, nakita ni Amanda ang kanyang pagkakataong makatakas. Habang nangangaral si Quiboloy sa open field, hiniram niya ang telepono ng isang kasamahan at tinawagan ang kanyang ina na nasa paliparan. Nakiusap siya, umiyak, at nagmakaawa na balikan siya at kunin [15:06]. Matapos ang kanyang matagumpay na pagtakas, naghirap din ang kanyang ina sa pagkuha sa nakababatang kapatid niya, na sa huli ay na-release dahil menor de edad din ito [15:34]. Ang karanasan niya sa loob ng KJC ay “sobrang traumatic” [15:41].

Ang Pangarap na Ninakaw

Ang pinakahuling suntok sa kanyang pagkatao ay ang paghawak ng Jose Maria College (JMC) sa kanyang Transcript of Records (TOR) [15:53]. Sa kabila ng pangakong scholarship, siningil sila ng utang na matrikula. Ang pagkawala ng kanyang TOR ay nagdulot ng pagbagsak ng kanyang pangarap na makapagtapos ng pag-aaral. “Sobrang naapektuhan po ako no’n kasi nung bata pa po ako pangarap ko po talagang makapagtapos. Yun po yung pride ko talaga. Tapos no’ng hindi ko nakuha yung TOR ko, parang gumuho po yung mundo ko” [23:00]. Ang pagpigil sa kanyang edukasyon ay isa ring porma ng patuloy na pag-abuso, na nagtatangkang pigilan siyang makabangon at magsimulang muli.

Ang Hamon ng Hustisya

Ang testimonya ni Amanda ay nagbunga na ng kongkretong aksyon. Ang kaso ng Qualified Human Trafficking laban kay Quiboloy at iba pa ay non-bailable, at inilabas na ang arrest warrant [01:29]. Ang desisyon ng DOJ na ilipat ang hearing mula Davao patungong Pasig ay nagpapakita ng pagkilala sa seryosong banta na nakapalibot sa biktima.

Hindi na nagtago si Amanda. Sa huli ng kanyang salaysay, nag-iwan siya ng isang matapang at malinaw na hamon sa taong nag-abuso sa kanya at sa buong sistema: “Let the court decide kung nagsisinungaling ‘yung client ko o hindi” [02:01]. Ang hamong ito ay hindi lamang panawagan para sa katarungan ni Amanda, kundi para na rin sa lahat ng boses na pinatahimik, lalo na sa iba pang mga menor de edad na alam niyang patuloy na nagdurusa sa loob ng inner circle [17:24].

Ang kanyang paglaban ay isang simbolo ng pag-asa. Sa kabila ng pagkawala ng kanyang pagkabata, ng kanyang kalayaan, at ng kanyang pangarap, matapang niyang hinarap ang isang makapangyarihang pigura at organisasyon. Ang mundo ay nakatutok ngayon, at ang labanan ay hindi na lamang tungkol sa batas, kundi tungkol sa paghihiwalay ng pananampalataya mula sa krimen, at ang pagpapanumbalik ng hustisya sa mga inosenteng biktima. Ang kanyang katapangan ang nagsisilbing liwanag na naglalantad sa madilim na sikreto sa likod ng malaking imperyo.

Full video: