Walang Takot sa Pisikalan: Justin Brownlee Pinagtulungan ng Macau, Thai Players Nagbabanta na sa Gilas! NH

Sa mundo ng basketball sa Asya, iisang pangalan ang tila nagiging pader na mahirap tibagin ng kahit sinong kalaban: si Justin Brownlee. Ngunit sa gitna ng kanyang patuloy na dominasyon para sa Gilas Pilipinas, unti-unti ring lumalabas ang iba’t ibang stratehiya ng mga katunggali upang siya ay pigilan. Mula sa pisikal na laro ng Macau hanggang sa matitapang na pahayag ng mga manlalaro mula sa Thailand, tila naging target sa likod ni Brownlee ang bawat galaw niya sa loob ng court.

Kamakailan lamang, naging sentro ng usap-usapan ang naging sagupaan sa pagitan ng Gilas Pilipinas at ng koponan mula sa Macau. Hindi ito ang karaniwang laro na puno lamang ng magagandang shooting at assists. Sa halip, naging saksi ang mga manonood sa isang “physical warfare.” Sa bawat drive ni Brownlee patungo sa basket, tila may naghihintay na siko, balikat, o sadyang pagbangga mula sa mga player ng Macau. Hindi maitatanggi na ang kanilang game plan ay hindi lamang para bantayan ang bola, kundi para “sumalo ng suntok” o di kaya’y magbigay ng matitinding foul para lamang masira ang pokus ng ating pambato.

Ngunit dito mo makikita ang kaibahan ng isang world-class professional. Sa kabila ng mga patama at tila intensyonal na pananakit, nanatiling kalmado si Justin Brownlee. Sa katunayan, madalas siyang makitang nakangiti pa pagkatapos ng isang matinding foul—isang senyales na hindi siya basta-basta matitinag ng intimidasyon. Para sa mga fans, ang ganitong klaseng laro ay hindi lamang pagpapakita ng galing sa sports, kundi pagpapakita ng matibay na karakter. Ang “Pusong Pinoy” ni Brownlee, bagama’t naturalized lamang, ay mas matingkad pa sa ilang ipinanganak dito sa bansa.

Habang mainit pa ang isyu sa Macau, isa namang panibagong hamon ang umuusbong mula sa karatig-bansa nating Thailand. Kilala ang Thailand sa pagiging isa sa mga mabilis umangat na koponan sa South East Asia, lalo na sa pagkuha ng mga mahuhusay na dual-citizen players. Ngayon, lumalabas ang mga balita na ang kanilang key player, kabilang na ang mga tinitingalang pangalan gaya ni Morgan, ay tila hindi nababahala sa presensya ni Brownlee.

Sa mga nagdaang panayam at obserbasyon sa social media, naging malakas ang dating ng mga Thai players. Ayon sa mga ulat, kumpiyansa silang may sapat silang depensa at opensa para tapatan ang “Magic” ni Brownlee. Hindi sila takot makipagsabayan sa bilis at talino ng Gilas. Ang kumpiyansang ito ay nagdulot ng halo-halong reaksyon sa mga Pinoy fans. Ang ilan ay natutuwa dahil mas nagiging competitive ang laro sa rehiyon, habang ang iba naman ay handang ipagtanggol ang dangal ni Brownlee at ng Gilas.

Bakit nga ba naging ganito kainit ang atensyon kay Brownlee? Simple lang: siya ang pamantayan. Sa bawat liga at tournament na salihan niya, siya ang laging pinaghahandaan. Ang mga coach ng ibang bansa ay gumugugol ng mahabang oras sa film viewing para lamang makahanap ng butas sa kanyang laro. Kapag hindi nila makuha sa teknikal na paraan, doon na pumapasok ang pisikalan—ang “dirty tactics” na madalas nating makita kapag desperado na ang kalaban.

Ngunit ang hindi naiintindihan ng marami ay lalo lamang lumalakas ang Gilas Pilipinas kapag sinusubukan silang gipitin. Ang chemistry ng team sa ilalim ni Coach Tim Cone ay binuo hindi lamang para sa opensa, kundi para maging isang matatag na yunit na handang magtulungan sa oras ng kagipitan. Kapag ang isa ay tinira nang pisikal, ang buong team ay reresponde, hindi sa pamamagitan ng gulo, kundi sa pamamagitan ng mas matinding laro at pagpuntos.

Ang mga kaganapang ito ay nagpapatunay na ang basketball sa Asya ay nasa isang bagong level na. Hindi na tayo pwedeng magpakampante. Ang bawat bansa ay nagpapalakas at handang gumamit ng lahat ng paraan para mapatalsik ang Pilipinas sa trono. Ang hamon ni Morgan at ang pisikalan ng Macau ay simula pa lamang ng mas mahabang laban na kailangang pagdaanan ng Gilas patungo sa mas malalaking entablado gaya ng FIBA World Cup at Olympics.

Sa huli, nananatili ang tiwala ng sambayanang Pilipino kay Justin Brownlee. Sa kanyang mga kamay, alam nating may laban tayo. Kahit gaano pa karaming “suntok” ang kailangang saluhin, basta’t ang layunin ay ang karangalan ng bansa, hinding-hindi susuko ang Gilas. Abangan natin ang mga susunod na kabanata ng bakbakang ito, dahil tiyak na hindi dito natatapos ang tensyon. Magiging mas mainit, mas madugo, at mas kapanapanabik ang bawat dribol ng bola sa hardwood.

Handa na ba ang Thailand? Handa na ba ang buong Asya? Dahil ang Gilas Pilipinas, sa pangunguna ng ating nag-iisang “Justin Noypi,” ay laging handang rumesponde sa hamon, saan man at kailan man. Ang basketball ay higit pa sa laro para sa atin; ito ay usapin ng dangal at pagkakaisa. At hanggang may isang Brownlee na lumalaban para sa watawat, mananatiling buhay ang pangarap ng bawat Pilipino.